Blog

W przyrządzaniu grzybów nie ma wielkiej filozofii, pewnie dlatego jest to jedna z dwóch potraw, które umiała ugotować moja mama. Gdy jesienią odwiedzałem rodziców na Wsi, miałem pewność, że zostanę poczęstowany upichconymi przez nią grzybami. Jednak czas, jaki upływał od przyjazdu do posiłku zazwyczaj nie był krótki i obfitował w pokaźny ciąg wydarzeń poprzedzających. Tam, gdzie inicjatywę przejmowała mama, nic nie działo się według utartych wzorców. Gotowanie grzybów również nie przebiegało typowo…

Czterdzieści i cztery…

– Och Hegemonie, świetnie, że jesteś! Wiesz, ile grzybów nazbierałam!? – pewnego razu entuzjastycznie powitała mnie od progu wiejskiego domu mama – Dokładnie czterdzieści cztery! A wyszłam tylko śmieci wyrzucić i specjalnie nie szukałam!

Dla mamy liczby były ważne. Musiała wiedzieć, która jest godzina, więc zegary wisiały we wszystkich pomieszczeniach oraz jaka temperatura panuje na dworze – systematycznie porównywała wskazania kilku termometrów rozmieszczonych w każdym zakątku obejścia. Grzyby przed zjedzeniem też musiały być policzone.

– Masz ochotę na jajecznicę z grzybami? – zapytała

Oczywiście, że miałem, przecież uwielbiam grzyby! Uradowana pobiegła do mieszkania z okrzykiem:

– Zaraz ci je przyrządzę!

Jedno czy dwa jajka

Po chwili wychszła ciut cieplej ubrana, wyprowidziała z komórki rower i odjechała. Nawet nie musiałem pytać dokąd – zachód słońca przecież sam się nie obejrzy. Wróciła o świętej dla rodziców godzinie, czyli 19.30, gdy w telewizji zaczynały się Wiadomości. Po nich musiałem jeszcze wysłuchać szczegółowej relacji o wszystkich kwiatach w ogrodzie, których rok w rok sadziła bezliku. Ponad połowy nazw nie byłemw stanie skojarzyć z żadną rośliną. Nie dopytywałem się jednak, to mogłoby przeciągnąć opowieść do wczesnych godzin porannych. Wreszcie późną nocą wróciła do grzybów i jajecznicy.

– Hegemonie, widzisz te jajka na miseczce?!! – zapytała wyraźnie podekscytowana.

– Widzę… – odpowiedziałem, zastanawiając się, co jest w nich nadzwyczajnego, wyglądały jak od kur, ale może zniosły je lokalne dinozaury bonsai?

– To od pani Chabrowej! – zakomunikowała triumfalnie mama, próżno wypatrując na mojej twarzy odrobiny entuzjazmu.

Spodziewałem się czegoś bardziej spektakularnego, więc z trudem skryłem rozczarowanie. Pani Chabrowa, co prawda była miejscowym „diznoaurem”, żyjącym w gospodarstwie bez prądu, niczym w skansenie z pierwszej połowy XX w. Jednak kury, to kury…

– Jajka pochodzą od kur karmionych kukurydzą! One tam sobie swobodnie chodzą po całym podwórku, a ostatnio pani Chabrowa znalazła aż 13 jajek w pokrzywach! Zobaczysz jakie to dobre jajka! Zaraz podgrzeję ci grzyby i dodam dwa jajka…

– Dlaczego aż dwa?! – niespodziewanie do rozmowy wtrącił się tata

– A z jakiego powodu Hegemon nie może zjeść dwóch jajek?!

– Do grzybów aż dwa jajka?! Zupełnie wystarczy jedno! Niezdrowo jeść aż tyle na kolację!

– Ale Hegemon wygląda na takiego, co może zjeść dwa jajka z grzybami.

Widząc, że szybko jajecznica nie będzie gotowa, poszedłem do pokoju, aby poczytać książkę. Tata, zawsze obawiał się, że czegoś będzie za dużo, że jedzenie się zmarnuje, więc przygotowywał posiłki, które zostawiały poczucie niedosytu. Mamę takie podejście niesłychanie irytowało, lecz nie na tyle, aby samej zabrać się za gotowanie. Jednak tym razem, to ona decydowała, ponieważ to ona przyrządzała grzyby, jedną z niewielu potraw, którą potrafiła przyrządzić. Po chwili z kuchni dobiegł mnie rozpaczliwy okrzyk:

– Hegemonie, a wiesz, że tata nadal się upiera, by nie dawać dwóch jajek!?

Nastąpiła chwila ciszy, po której usłyszałem już spokojny głos mamy:

– Ale ja przecież nie ustąpię, jak podjęłam decyzję, to ją wykonam!

Gotowanie grzybów – sporu o jajka ciąg dalszy…

Następnego dnia na śniadanie też były zaplanowane grzyby, już nie tylko dla mnie, ale i dla rodziców. I ponownie rozgorzał spór o ilość jajek.

– To co Jacusiu, wbijemy chyba trzy jajka?

– Trzy?! Po co trzy?! Dwa w zupełności wystarczą!

– A dlaczego nie trzy?

– Bo trzy to za dużo! Poza tym jajka zupełnie zabiją smak grzybów!

– Niczego nie zabijają! Takie dobre są te jajka od pani Chabrowej!

– Ja uważam, że dwa wystarczą i weźmiemy jajka od pani Znacznielepszej! – sprzeciwił się tata, który zaopatrywał dom w sery i nabiał od innej, bardziej ucywilizowanej sąsiadki.

– Ale smaczniejsze są od pani Chabrowej!

– Dlaczego?

– Bo u niej kury chodzą luzem, nie są zamknięte, są to kury szczęśliwe.

– U Znacznielepszej też chodzą luzem i też są szczęśliwe!

– Tak?? Nie wiedziałam o tym… – mama na chwilę straciła rezon, ale za chwilę odzyskała inicjatywę strategiczną – Lecz u pani Chabrowej są karmione kukurydzą!

– No, te u Znacznielepszej nie są karmione kukurydzą, jednak często znoszą jajka z dwoma żółtkami.

Spór między rodzicami na szczęście nie przybrał rozmiarów słynnej epopei z ławką. Śniadanie zjedliśmy jeszcze przed południem, a do grzybów zostały dodane trzy jajka od kur pani Chabrowej. Ostatecznie gotowała mama i to ona decydowała.

Gotowanie grzybów według mamy…

Metoda osobistego zaangażowania w proces gotowania, była stosowana przez mamę niezmiernie rzadko. Zazwyczaj przyrządzanie grzybów w jej wykonaniu wyglądało trochę inaczej. Wydarzenia poprzedzające, czyli zachód słońca, Wiadomości oraz kwiatki pozostawały bez zmian, natomiast część praktyczna różniła się znacznie. Mama wyciągała grzyby z lodówki, sadowiła się za stołem, następnie oznajmiała wszem i wobec:

– Zajmijcie się teraz swoimi sprawami, a ja w tym czasie przygotuję grzyby!

Nie mijały nawet dwie minuty, gdy tonem nie znoszącym sprzeciwu wydała komendę tacie:

– Jacusiu, możesz mi znaleźć garnek?!

Tata posłusznie potruchtał do komnaty, gdzie zazwyczaj trzymane były garnki. Wrócił, ale nie z takim garnkiem, jakiego sobie życzyła mama. Ojciec musiał odbyć jeszcze kilka kursów kuchnia-komnata, lecz mamy nic nie zadawalało. Żaden z garnków nie był wystarczająco godny, aby przyrządzić w nim grzyby. Pół godziny później okazało się, że ortodoksyjnie poprawny garnek jest zajęty przez zupę i stoi w lodówce. Cóż, zupa została przelana do innego naczynia, a grzyby zyskały wreszcie właściwą oprawę. Jeszcze trzeba było tylko kazać Zosi, czyli wnuczce, pokroić oraz usmażyć cebulę i można było przystąpić do gotowanie. Mama przełożyła do garnka umyte grzyby i usmażoną cebulę, a następnie wraz ze słowami:

– Jacusiu, ty tutaj od czasu do czasu mieszaj, a ja idę sobie posiedzieć na dworze – zniknęła w ciemnościach.

Gdy grzyby nadawały się już do konsumpcji, znaleźliśmy mamę wspartą plecami o trzepak i kontemplującą gwiazdy na nieboskłonie. Z podziwem przyznaję, że do perfekcji opanowała sposób pracy, podczas którego nikt nie może pozostać bezczynny – no chyba, że ona, gdy wyda już wszelkie niezbędne komendy.