Kto zjadł ciastko, czyli przed dziećmi niczego nie ukryjesz

Gdy tylko przekroczyłem próg mieszkania rodziców, tata natychmiast rzucił się wstawiać wodę na herbatę, natomiast mama wygodnie rozparta na krześle przy kuchennym stole, komenderowała wszystkimi dookoła.

kto zjadł ciastko

– Jacusiu, mam nadzieję, że dasz jakieś porządne słodycze, a nie tylko te zwykłe ciasteczka!?

– Ale ja nic innego nie mam!

– Jak to nie masz!!?

– No, nie mam! – upierał się tata.

– A tam w szufladce biurka, to co jest?

– Ale to jest na święta!

– Przecież nie będziemy trzymać do świąt napoczętego pudełka ze słodyczami!

– Napoczętego?! – zdziwił się niepomiernie tata i pobiegł do pokoju.

Kto zjadł? Szybkie śledztwo taty

Ojciec wrócił po chwili niosąc pudełko, w którym dwa puste miejsca dobitnie świadczyły, że ktoś już nielegalnie rozpoczął konsumpcję.

– Wszystko w tym domu trzeba zamykać! Kto rozpakował pudełko?!

– Ja! – bez cienia skruchy przyznała się Najmłodsza Siostra – Ale zjadłam tylko jedną czekoladkę!

Nie trzeba było zgadywać, kto zjadł drugą, wystarczyło tylko spojrzeć na wielce zadowoloną z siebie minę mamy.

Kto zjadł, czyli wina kota Izydora

– Zupełnie jak kot Izydor – machnął ręką pogodzony z losem ojciec.

– Kot Izydor? – zdziwili się wszyscy.

– Był taki kot na wsi. Gdy cokolwiek zostało w tajemniczy sposób zjedzone, zganiało się na kota Izydora. Pamiętasz Ewa sprawę pączków?

– Oczywiście, że pamiętam!

– Wiesz Hegemonie – kontynuowała mama – tata napiekł wtedy ogromne ilości pączków. Następnego dnia zobaczyliśmy, że część z nich jest nadgryziona. Myśleliśmy, że to sprawka kota, więc zamknęliśmy słodkości na klucz w ostatnim pokoju. Jednak okazało się, że kot był niewinny, a nadgryzienia były dziełem Judyty. Nie wiem dlaczego nie zjadała całego pączka, może chciała, by wszystko było na kota, a może po prostu tylko ten kawałek jej smakował?

Przypuszczałem, że raczej to drugie. Moja najstarsza siostra, będąc jeszcze pryszczatą nastolatką, nabawiła się okropnego zwyczaju pozyskiwania piętek ze świeżego pieczywa. Nie dość, że natychmiast cięła po obu końcach bochenka, to jeszcze odkrawała boki. W ten sposób zjadała nie dwie, a cztery piętki! Tak okrojony chleb sechł błyskawicznie, ale tym drobnym szczegółem Judyta nie zawracała sobie głowy.

slodycze

Gra w chowanego

Odkąd pamiętam gra trwała nieustannie. Rodzice wymyślali coraz to nowsze kryjówki na słodycze, ale żadna nie obroniła się przed dociekliwością naszej czwórki. Błyskawicznie namierzaliśmy i opróżnialiśmy każdą skrytkę, ponieważ niczego nie da się ukryć przed spragnionymi słodkości dziećmi. Jednak rodzice nie przyjmowali tego faktu do wiadomości i latami ponawiali próby stworzenia schowka doskonałego. Bezskutecznie.

Z opowieści znajomych wiem, że bywali sprytniejsi rodzice, którzy tworzyli dwie kryjówki. Pierwszą, którą miały odkryć dzieci oraz drugą, w której trzymali kluczowe zapasy. Ważne, aby pierwsza skrytka była zawsze pełna, bo wtedy potomstwo nie grzebało głębiej.

Dzisiaj, w świecie, gdzie wszystkiego jest za dużo, ta gra w chowanego może śmieszyć. Jednak w czasach gospodarki niedoborów, gdy jedzenia się nie kupowało, a zdobywało, ukrycie łakoci przed nienażartymi pociechami było koniecznością. Szczególnie w dobie kryzysu po stanie wojennym, gdy na półkach sklepowych królował głównie ocet…słodycze

Rarytasy stanu wojennego, czyli kto zjadł gruszki

Najgorsze chwile przetrwaliśmy dzięki darom. Dobrzy ludzie z Europy Zachodniej słali do polskich rodzin paczki z ubraniami oraz żywnością. Oczywiście nie było w nich nic drogiego, ale czasami trafiały się rarytasy. Jednego razu otrzymaliśmy gruszki – dokładnie dwie sztuki. Rodzice natychmiast je ukryli na „ważną okazję”. Po latach doświadczeń powinni jednak wykazać się większą dozą rozsądku…

Siedzieliśmy wszyscy przy stole kończąc obiad, gdy mama zaczęła snuć jedną ze swoich opowieści:

– Stała się rzecz niebywała…

– Co takiego?! – natychmiast zainteresowała się Najmłodsza Siostra

– Siedzę sobie w pokoju – kontynuowała mama ciesząc się, że skupiła na sobie uwagę domowników – to było w piątek wieczorem i nagle stwierdzam z przerażeniem… W piątek? Nie, w czwartek, bo wtedy zadzwoniła ciocia Hela…. Oczywiście wiecie o kim mówię?

– Nie! – wyrwało się nierozważnie Judycie, która zawsze gubiła się w skomplikowanym labiryncie rodzinnych koligacji

– Jak możesz nie wiedzieć! – zapałała świętym oburzeniem mama – Przecież ciocia Hela jest stryjeczną siostrą wujka Włodka, który to pochodzi z rodziny Potzów, a oni mają z nami wspólnego prapra.. no sześć czy pięć razy prapra…, nie chyba pięć, zaraz…

– Mamo! – Judyta przerwała tę wyliczankę bez pardonu – To miała być niesamowita opowieść o tym, co mama zobaczyła w czwartek lub piątek wieczorem, a nie kolejna zawiła historia rodzinna

– Myślałam, że was to interesuje?

– Nie interesuje!

– No dobrze – westchnęła mama z rezygnacją – Siedzę w pokoju w czwar.., nie to jednak był piątek wieczór, bo wtedy był taki piękny zachód słońca, a w czwartek też był zachód, ale trochę…

– Mamo! – tym razem rodzicielkę do porządku przywołała Agata wiedząc, że mama potrafi tak samo długo i rozwlekle opowiadać o zachodach słońca, jak i o koligacjach rodzinnych

gruszki

– No dobrze, dobrze. Więc, gdy tak siedzę wieczorem i ceruję skarpetki, zupełnie nieświadomie kieruję wzrok na szafę i stwierdzam z przerażeniem… – zawiesiła głos dla uzyskania większego efektu

– No co, no co!

– Że zginęła jedna z dwóch gruszek! Ktoś ją bezczelnie zjadł! – mama powiodła groźnym spojrzeniem po twarzach czwórki dzieci, szukając straszliwego winowajcy.

– Ja zjadłam – z miejsca przyznała się Agata – Przyszłam do domu wieczorem i byłam przeraźliwie głodna. W kuchni nie było nic do jedzenia, więc zaczęłam szukać w innych pomieszczeniach i tak natknęłam się na gruszkę, którą z przyjemnością skonsumowałam.

– No wiesz! – mama była zdruzgotana – Przecież były tylko dwie gruszki!

– Jakoś nie mam wyrzutów sumienia – odparła winowajczyni

– Zrozumiałabym, gdybyś zjadła i miała wyrzuty sumienia! Jednak zjeść i nic, a nic nie żałować, to… – mama przez chwilę szukała odpowiednio mocnego słowa – To grzech!

– A żałuje mama, że zjadła środek tortu?! – celnie zripostowała Najmłodsza Siostra

Przez chwilę na twarzy mamy malowało się zdumienie, że została przyłapana, ale szybko się opanowała i błyskawicznie zmieniła temat. A Agata wreszcie się dowiedziała, kto zjadł w nocy środek pieczołowicie upieczonego przez nią tortu.slodycze

Spodobała ci się opowiedziana historia? Podobne znajdziesz w artykułach o tym, jak zagwarantować spokój mamy oraz dlaczego tatuś jest zawsze winny

Rodzice nie są bez winy…

… często wymagając od dzieci respektowania zasad, które sami łamią bez skrupułów.

A jak jest u was? Chowacie przed dziećmi słodycze? Wasi rodzice też bawili się w chowanego? Napiszcie koniecznie w komentarzach, zawsze jestem ciekaw takich rodzinnych opowieści….

Dodaj komentarz

43 komentarzy do "Kto zjadł ciastko, czyli przed dziećmi niczego nie ukryjesz"

Powiadom o
avatar
Sortuj wg:   najnowszy | najstarszy | oceniany
jotka
Gość
jejku, musiałabym pisać do jutra 😉 Przede wszystkim musiałam lecieć do kuchni po herbatnika, bo narobiłeś mi apetytu… Teraz to wszyscy się niby ograniczają, ale bywało, że gdy kupowałam słodycze na święta dużo wcześniej, to na ogół robiłam to drugi raz. Mamy specjalne puszki na takie zapasy i oczywiście takowe były niepostrzeżenie opróżniane i mus był napełnić je ponownie. Moja babcia trzymała pierniki na święta w walizce pod łóżkiem, a z opowieści jej wiem, że mój tato ze swoim bratem wyjadali cukierki z choinki i na drzewku wisiały same papierki. Bywało też tak, gdy mój syn był mały, a razem… Czytaj więcej »
consek
Gość

Cóż, muszę się przyznać, że ulubione orzeszki w czekoladzie onegdaj chowałam w zamrażarce. Moje domorosłe łakomczuchy nigdy do nich nie docierały. Z tego też powodu byłam wielce kontenta… jednakże muszę przyznać, iż miałam wyrzuty sumienia, gdy po kryjomu je chrupałam. Teraz już tego nie robię, bo już od dłuższego czasu nie udaje mi się ich zakupić… nad czym ogromnie boleję rzecz jasna 🙂

Aga
Gość
O rany, moja Mama piekła i robiła słodycze sama. Zawsze w niedzielę było ciasto, a na święta przynajmniej cztery. Więc jakby nie było potrzeby chowania, tym bardziej, że z młodszą siostrą łasuchami nie byłyśmy. Mnie jako mamie teraz jest trudniej. Po pierwsze żywność jest tak przetwożona, że cukier jest nawet w chlebie i ketchupie, więc mam wrażenie, że większość dzieci jest po prostu od cukru uzależniona. Nie kupuję słodyczy często, zwracam uwagę na ich jakość, tak, chowam! Ale tylko wegańską nutellę, bo jak starszy B dopadnie to wyjada pół słoika, a ja nie jem często i lubię sobie czasem na… Czytaj więcej »
Maciej
Gość

No cóż świat socjalistycznego „dobrobytu” przerabiałem na własnym tyłku. Też było chowanie słodyczy, zwłaszcza tych przeznaczonych na choinkę.
Teraz zresztą też chowamy, bo by się nimi zatkali nie jedząc obiadu. Albo coś przeznaczone dla młodszego chowamy przed starszym. Ale najczęściej jest tak że po prostu nie kupuje się na zapas i wtedy nie trzeba chować.

linka
Gość

U nas było jest i zapewne będzie tak samo. I to z każdym pokoleniem 😀
Kiedyś rodzice chowali jeszcze prezenty, a że pamięć mają dobrą acz krótką, zapominali nie tylko gdzie chowali, ale że w ogóle coś kupili. Ile razy zdarzało nam się znaleźć książki, czy kredki wciśnięte gdzieś pomiędzy ręczniki pół roku po Gwiazdce 😀

Telefoniczne Wyprawy
Gość
Ze słodyczowych opowieści przypominają mi się trzy. Pierwsza: gdy miałam ok. 7 lat, dziadek opowiedział mi historię, że w moim domu mieszkają zaczarowane trolle, które mnie obserwują i jak zobaczą, że jestem grzeczna, to w salonie, pod dywanem zostawią mi coś słodkiego. Cały dzień zachowywałam się jak aniołek. Następnego dnia, zaraz po przebudzeniu pobiegłam do dużego pokoju, by sprawdzić czy coś czeka na mnie pod dywanem. Ku mojej wielkiej radości, znalazłam gumę rozpuszczalną. Postanowiłam ponowić eksperyment. Kolejnego ranka znowu znalazłam słodycze… Jednak sielanka nie trwała długo, ponieważ rodzice w natłoku obowiązków zapomnieli, któregoś dnia schować cukierki, więc bez odpowiedniego bodźca… Czytaj więcej »
wojtek
Gość

Mnie dobijało zawsze to „na święta”. Puszka soku – na święta, chałwa – na święta. Na dodatek często okazywało się, że jak już przychodziły te święta, to łakoć był po terminie ważności, ale i tak niczego to mojego ojca nie nauczyło. Gdy sam zostałem ojcem, postanowiłem, że nie będzie żadnych „świąt” i moja córka zjadała co chciała i kiedy chciała, tyle tylko, że było już w czasach tzw. dobrobytu:)))

Asia
Gość

Na krótko przed Wigilią mama chowała paczki że słodyczami na swoją półkę z ubraniami. Zawsze byłam łasuchem, ale wtedy się powstrzymywałam😂
Nie chciałam jej robić przykrości.
U mnie słodyczy oporowo, a najwięcej , gdy zjeżdżam z Niemiec
Lodówka kwitnie czekoladą 😂😁nigdy nie chowam, bo lubię dobrze zjeść. Gdybym chowała to pewnie nigdy bym już nie znalazła.
Pozdrawiam

alElla
Gość

Klik dobry:)
Chomikowanie smakołyków chyba było powszechne. U nas największym poszukiwaczem był dziadek, który podbierał cukierki gdzieś na szafie czy na najwyższych półkach kredensu schowane i trzymał je w kieszeniach swoich marynarek. Dzieci więc buszowały po kieszeniach dziadka.

Pozdrawiam serdecznie.

Monika
Gość

haha, świetne opowieści rodzinne. Dobrze się Ciebie czyta.
U mnie rodzice byli cukiernikami, potrafili wyczarować to i owo z niczego. Ale chowali przede mną, bo to jednak były drogie rzeczy. Nie wiem skąd, ale mieliśmy takie ogromne słoje pełne rodzynek. I ja te rodzynki wyżerałam, nadsypując na boki słoików, żeby wydawało się że jest jeszcze pełno 🙂

Matka na Szczycie
Gość

Przede mną nie musieli chować, bo ja nigdy nie lubiłam słodyczy 😉 Swego czasu nawet moi rodzice spowadzali słodycze i handlowali nimi na giełdzie, cały przedpokój był zastawiony kartonami z nimi, a mnie to nie ruszało 😉

Marharetta
Gość
hmm. nie pamiętam aby przede mną chowano słodycze. może po prostu nie byłam na nie aż taka łasa 🙂 (do tej pory właściwie nie mam na nie „parcia „) pamiętam za to pieczone ciasta i jak dostawałam po łapach, kiedy w trakcie robienia masy, chciałam wygrzebać paluchem trochę dla siebie 🙂 pamiętam tez jak rzucali do kiosku arbuzy i jak w jednym momencie ustawiała się gigantyczna kolejka, a każdy jej „element” martwił się czy wystarczy dla niego. pamiętam także pierwsze „upolowane” przez rodziców banany i tego, jak je spróbowałam i zrobiłam „blee’, bo mi nie smakowały 🙂 ps. do spływu… Czytaj więcej »
demirja
Gość
Oh! U nas w domu, dawno temu, chowało się słodycze przed młodszym bratem, chowania dokonywaliśmy my (ja z bratem drugim) oraz mama nasza. Było to nieskuteczne bez względu na schowek. Wszędzie odnalazł i wszędzie się wypinał, więc ani wysokość ani przemyślność skrytki nie wnosiły nic do tego by ograniczyć ilość łez wylanych przez naszą dwójkę. Łez tym bardziej zasadnych, że były to czasy, gdy słodycze (a właściwie wyroby czekoladopodobne) były przecież na kartki lub pochodziły z jakiejś nierozszabrowanej na poczcie paczki z darami, przez co należało się nimi delektować, a on zjadał co było jego i co nasze też. Złośliwie… Czytaj więcej »
oto ja
Gość

Słodycze i dzieci – jakoś nie bardzo pamiętam. Słodkości po prostu były w domu – najbardziej pamiętam te „załatwiane” przez wujka w czasach, kiedy jak to się mówi: nic nie było w sklepach. Natomiast przed świętami byłam mistrzynią w poszukiwaniu prezentów, które Rodzice kupili nam pod choinkę. Do dziś się śmiejemy, że zanim „Małą Pocztę” dostałyśmy z siostrą w prezencie od Dzieciątka, zdążyłyśmy się nią już pobawić. Pozdrawiam 😉

ariadna
Gość

Faktem jest, że u mnie w domu rodzice także chowali przed dziećmi słodycze. Oczywiście najwięcej frajdy było w poszukiwaniu łakoci 😉

Agnieszka Wieczorek
Gość

Haha, a myślałam, że tylko ja będąc dzieckiem, no może nie dzieckiem, ale trochę młodszą osobą odkrajałam z chleba 4 piętki 😛 A żeby chleb nie wysychał chowałam go do pojemnika. Niewiele to dawało, ale chęć zjedzenia piętek była silniejsza 🙂
My zawsze szukaliśmy słodyczy przed Bożym Narodzeniem, po wszystkich szafkach i szafeczkach, wyjadaliśmy, a potem rodzice musieli na Święta dokupować nowe, co w tamtych czasach wcale łatwe nie było 🙂

wpDiscuz