Jak dobrze mieć sąsiada, czyli historia „naprzeciwko”

  • Dlaczego, ty znowu bez czapki w takie zimnisko?! – wyrwał mnie z zamyślenia czyjś tubalny głos.

Zaskoczony, rozejrzałem się wokół. Wśród tłumu przechodniów trudno było przegapić masywną sylwetkę wuja Bogdana oskarżycielsko wbijającego we mnie swoje spojrzenie. Nie potrafię zliczyć, ile razy słyszałem te słowa na ulicy! Nie lubię chodzić w czapce, zakładam ją tylko wtedy, gdy idą siarczyste mrozy. Wuj nie potrafił tego zrozumieć. Latem jego oburzenie budził mój zarost.

  • – Dlaczego nie jesteś ogolony? – wołał, gdy dostrzegł mnie w ciepły dzień na ulicy

dredy
Wuj nie tylko nie pochwalał gołej głowy zimą oraz zarostu latem, ale gdy widział mnie z dredami, też nie potrafił się powstrzymać od kąśliwych uwag…

Pójdźmy „naprzeciwko”, czyli jak dobrze mieć sąsiada

Przez wiele lat chodziło się „naprzeciwko”, czyli do bliskiej rodziny mieszkającej „drzwi w drzwi” z moimi rodzicami. To było dobre, chociaż nie zażyłe, sąsiedztwo. My trzymaliśmy zapasowe klucze u nich, a oni swoje u nas. W czasach ”komuny” oni mieli telewizor, my telefon. Oni przychodzili do nas dzwonić, my biegaliśmy oglądać u nich głośne filmy oraz wielkie wydarzenia transmitowane przez polską telewizję. Nie było problemów z podlewaniem kwiatów podczas wyjazdów, bo zawsze „ktoś z przeciwka” zadbał o roślinki. „Jak dobrze mieć sąsiada” wzdychałem, gdy przeprowadziłem się do własnego mieszkania i długo nie mogłem przywyknąć, że nie znam nikogo z „naprzeciwka”.

jak dobrze mieć sąsiada
Wuj Bogdan lubił dyskutować z moim dziadkiem. Jest to jedyne zdjęcie wujka, jakie znalazłem w zdjęciach u rodziców. Tyle lat znajomości i tylko jedno zdjęcie…

Wzajemna pomoc sąsiedzka

Gdy przyszedłem do rodziców, zastałem ich siedzących w kuchni i rozmawiających z wujem Bogdanem. On, jak to miał we zwyczaju, zerwał się z miejsca i chciał wrócić do mieszkania, ale mama przekonała go, aby jeszcze chwilę posiedział. Następnie spróbowała pokroić otrzymany ode mnie Torcik Wedlowki. Słowo „spróbowała” jest kluczowe. Położyła ów wyrób cukierniczy na małym porcelanowym talerzyku, z którego torcik się ześlizgiwał. Ujęła najbardziej tępy nóż, jaki był na podorędziu i poza ukruszeniem małego kawałka, nie uzyskała żadnego efektu.

  • Na desce trzeba kroić – poradził tata
  • Po co na desce, kiedy można na stole podołkiem wprzódy starłszy blat – zaoponował wuj.
  • Gdzie na blacie, tyle się namęczyłem obklejając go! – oburzył się tata

Tymczasem zabrałem mamie lekko już zmarnowany torcik, wziąłem ostry nóż, deskę i sprawnie pokroiłem. Zadowolona mama zaczęła wszystkich częstować.

  • Chciałbym od was pożyczyć patelnię – oświadczył wuj – Zamierzam usmażyć sznycle. Kupiłem dwa sznycle 342 gram i zamierzam je jutro usmażyć, tylko nie wiem jak to się robi…
  • Zależy co rozumiesz przez sznycle – zainteresował się tata
  • No jak to co, przecież sznycel to jest sznycel, a ja mam, jak mówiłem, 342 gram sznycla.
  • Wiesz, niektórzy nawet schabowe nazywają sznyclami.
  • -No co ty, schabowy jest z mięsa wieprzowego, a sznycel z wołowego.

Fascynującą rozmowę o sznyclach przerwał na chwilę kolejny kawałek Torcika Wedlowskiego, którym mama częstowała wszystkich usilnie.

  • Bogdan, zapytaj się swojego syna, jak się robi podłogę, bo on niedawno u siebie wymieniał, będziesz pamiętał ? – zapytał się tata, który szykował się do kolejnych remontów w domu na Wsi
  • Dobrze, zapytam się go, ma być u mnie w piątek.
  • Po zrobieniu podłogi będzie czekała nas jeszcze wymiana okna w małym pokoju – dodała mama, która lubiła z rozmachem szykować tacie szeroki front robót – To okno jedzą korniki! Jak one je jedzą! Co chwila latam ze szczoteczką i zmiatam trociny, które się sypią w ilościach wręcz niewyobrażalnych!
  • Dzięcioła trzeba sobie znaleźć, dzięcioła! – poradził już od drzwi wuj wymachując trzymaną w ręku patelnią – Idę, a jutro będę smażył sznycle, 342 gram.
patelnia
Jak dobrze mieć sąsiada, który czasem pożyczy patelnię…

Rozwódka i rozwodnik w jednym stali domu

Wujek i ciocia zawsze wydawali mi się dość specyficznym małżeństwem. Prawdziwe zaskoczenie nadeszło, gdy się zestarzeli, a dzieci już dawno wyszły z domu. Któregoś razu wujek zawitał do mojego nowego mieszkania. Chciał ze mną porozmawiać, ponieważ jego żona wystąpiła z pozwem rozwodowym, a ja w owym czasie byłem jedynym rozwodnikiem w rodzinie i nie wiedzieć czemu, uchodziłem za eksperta od spraw rozwodowych.

  • Co za sens ma rozwodzenie się w wieku 70 lat! – grzmiał wujek

Niewiele byłem w stanie mu poradzić. Sąd szybko przeprowadził sprawę rozwodową i od tej pory wuj określał swoją byłą żonę mianem „Rozwódka”. Ich życie po rozwodzie praktycznie nie uległo zmianie, spędzili jeszcze pod jednym dachem ponad 20 lat. Na szczęście mieszkanie mieli przestronne i mogli praktycznie się nie spotykać, co jednak nie chroniło ich przed konfliktami…

jak dobrze mieć sąsiada
Drzwi „naprzeciwko” pochodzą z dawnych czasów i zachowały się w nich różne dziwne elementy…

Kto psuje piec gazowy?

Gdy przyszedłem do rodziców, w drzwiach ich mieszkania omal nie zderzyłem się z mamą, która właśnie wracała z „naprzeciwka”. Minę miała wielce obolałą.

  • Ale mnie wymęczyła. Już miałam wychodzić, ale nieopatrznie wspomniałam o piecu i zaczęło się! – relacjonowała mama wizytę u cioci
  • Musiałaś o tym mówić? – zapytał tata
  • Przecież tam jest tak zimno. Wiesz ciocia i wujek nie mają ogrzewania.

Aż się wzdrygnąłem na samą myśl o braku ogrzewania, gdyż na dworze od dawna królowały już ujemne temperatury.

  • A dlaczego nie mają ogrzewania? Przecież, o ile dobrze pamiętam, zakładali sobie piec gazowy? – spytałem zaskoczony
  • Tak, zrobili to przed ileś tam laty – tłumaczyła mama – ale piec jest już stary i się popsuł. W związku z tym Ciocia chciała założyć taki, co jednocześnie ogrzewa mieszkanie i podgrzewa wodę…
  • Dwufunkcyjny – sprecyzowała tata.
  • No właśnie, dwufunkcyjny. Niestety kosztuje on dwa tysiące złotych i kolejne dwa tysiące trzeba wydać na nowy wkład kominowy, czyli razem cztery tysiące, a naprawa starego pieca kosztuje tylko 200 zł!
  • Z drugiej strony, ten piec dwufunkcyjny miałby sens – dodał tata – ponieważ popsuł im się także piec do podgrzewania wody w łazience…
  • Tylko ten łazienkowy jest nowy, kupiony w zeszłym roku. Ciocia twierdzi, że złośliwie psuje go wujek, natomiast Bogdan ripostuje, że on tego pieca w ogóle nie używa, gdyż jest to piec Rozwódki…
  • Przecież jak będzie piec dwufunkcyjny, to Bogdan też może go psuć! – roześmiał się tata.
  • No właśnie. Ale ciocia jest absolutnie przekonana, że dwufunkcyjnego psuć nie będzie.
  • Na razie u cioci nie jest aż tak bardzo zimno – kontynuowała mama – Nawet zdjęłam płaszcz i siedziałam u nich chyba z godzinę. Muszę przyznać, że właściwie wcale nie zmarzłam. Przed wyjściem spojrzałam na termometr i sprawdziłam temperaturę. Było dokładnie 14 stopni. Czyli właściwie całkiem ciepło!

Niemal upalnie. Moi rodzice zawsze nie dogrzewali mieszkania. Wkrótce miało zrobić się jeszcze zimniej, więc mieszkający „naprzeciwko” doszli do ugody i ogrzewanie zostało uruchomione.  Czy kupili piec dwufunkcyjny, czy też naprawili dwa pozostałe, o to nigdy się nie zapytałem.

piec gazowy
Stary piec gazowy do podgrzewania wody

Jak dobrze mieć sąsiada, co kwiatki podleje i czasem pogada

Po rozwodzie cioci, praktycznie  już nie widywałem, natomiast wuj utrzymywał z moimi rodzicami bliskie kontakty. Dbał o mieszkanie, gdy wyjeżdżali na wakacje, czasami odwiedzał też ich na Wsi. Często spotykałem wuja podczas moich cotygodniowych odwiedzin u rodziców. Wieczorami wpadał do nich, aby skorzystać z telefonu, gdyż tata wykupił abonament, w którym wszelkie rozmowy po godzinie 18 były „za darmo”.

Wuj Bogdan i śledzie

Ten dźwięk dzwonka rozpoznawałem bezbłędnie, wiedziałem kto nadusza przycisk po drugiej stronie drzwi. Każdy robi to na swój unikalny sposób. Wuj Bogdan, który stanął w drzwiach, widząc mnie nie wycofał się jak zwykle do swojego mieszkania, tylko przyjął zaproszenie i usiadł z nami przy stole.

  • Spróbujcie tych śledzi – powiedział wujek, stawiając słoik na kuchennym blacie – Sam je przyrządzałem według przepisu mojej świętej pamięci babki
  • Dobrze Bogdan! – odparła mama pracowicie przeżuwając kanapkę z szynką.

Ponieważ tata w tym czasie też coś jadł, więc nikt się nie rwał się do konsumowania ryb.

  • Te śledzie, które ostatnio mieliście, to nie były zbyt dobre! – powiedział wuj oskarżycielskim tonem

Tata tylko skinął głową, bo akurat miał pełne usta. A wujek kontynuował:

  • No, ale byli u was goście, to daliście im je do jedzenia, przecież nic nie może się zmarnować.
  • Bogdan – oburzyła się mama – myśmy nie wiedzieli, że te śledzie są nienajlepsze!
  • Ale wczoraj pan inżynier sam do mnie mówił, że śledzie nie nadają się do jedzenie i je wyrzucił.
  • Tak, ale goście byli przedwczoraj i wtedy jeszcze nie zdawaliśmy sobie sprawy, że śledzie są niedobre!
  • Gościom można podać popsute śledzie, ale samemu się nie je, tylko wyrzuca! – obstawał przy swoim wujek i dodał:
  • Spróbujcie moich śledzi, one na pewno nie są popsute.
  • Bogdan, ale nie wiem czy ja dam radę jeszcze coś zjeść! – westchnęła ciężko mama
  • Ja też jestem najedzony – dorzucił tata.

Ostatecznie mama skusiła się na śledzie i chwaliła je pod niebiosa, natomiast tata nie zmierzał skosztować ryb, ku wielkiemu oburzeniu wujka.

  • Jacusiu, podaj ciasto – przerwała rybne pogawędki mama.

Tata ochoczo spełnił jej prośbę. Pokroił ciasto, a następnie po kawałku nałożył każdemu na talerz, nie wyłączając siebie. To była policzek dla wujka Bogdana. Jak to, tata nie miał siły jeść jego śledzi, a ciasto pałaszował, aż mu się uszy trzęsły?! Na nic się zdały tłumaczenia, że ciasto czymś różni się od śledzi. Ostatecznie wujek dał się udobruchać obietnicą, że tata zje śledzie, ale za jakiś czas, gdy trochę zgłodnieje.

ciasto
Tata wybrał jedzenie ciasta, czym mocno uraził wuja Bogdana

Koniec „naprzeciwka”

Takie rozmowy toczyły się przy kuchennym stole rodziców wielokrotnie. Nie pamiętam kiedy się skończyły, w którym momencie wujek przestał przychodzić. Był coraz słabszy i nie opuszczał już mieszkania. Skąpe informacje z „naprzeciwka” przekazywała mama, która czasami tam zachodziła, przynosząc wujkowi jego ulubione kwiaty koniczyny. Niekiedy na klatce schodowej spotykałem dzieci wujka, które regularnie chodziły opiekować się swoimi rodzicami, tak jak i ja opiekowałem się moimi.

Aż pewnego dnia „naprzeciwko” zostało zamknięte na głucho. Odeszli ci, którzy tam mieszkali. Zwyczajna kolej rzeczy. Jednak dla mnie zniknęło coś, co staniało odkąd sięgam pamięcią. Chciałem ocalić „naprzeciwko” od zapomnienia, dlatego napisałem ten artykuł…

jak dobrze mieć sąsiada
Drzwi „naprzeciwko” pozostaną zamknięte…

Jak dobrze mieć sąsiada – podsumowanie

Lubię i cenię swoich sąsiadów. Często z nimi rozmawiam, czasami pójdę do nich w odwiedziny. Nie nawiązałem nigdy takich relacji, jakie mieli moi rodzice z „naprzeciwkiem”. Każde sąsiedztwo jest inne.

Jestem ciekaw, jak wy żyjecie ze swoimi sąsiadami, jakie macie z nimi relacje, a może dotknęła was anonimowość wielkiego miasta? Proszę, podzielcie się swoimi opowieściami w komentarzach…

Tytuł „Jak dobrze mieć sąsiada” zapożyczyłem od dawnej, bardzo dawnej piosenki. Kto ją jeszcze pamięta?

Subscribe
Powiadom o
guest
33 komentarzy
Oldest
Newest
Inline Feedbacks
View all comments
jola
jola
5 miesięcy temu

Ależ się tu u Ciebie pozmienialo:) Pieknie tu teraz ,jeszcze bardziej niż było….wspaniały wpis…ocalić od zapomnienia…obraz wujków oddany tak realnie,że od razu przypomina swoich krewnych….Swoją drogą wiele osób rozwodzi się po 70-tce…z czego to wynika? nie wiadomo…Pozdrawiam serdecznie,życzę spokojnych,zdrowych Swiat w gronie najbliższych…Jola

Anna
5 miesięcy temu

Kiedy mieszkałam w bloku, miałam takie „naprzeciwko”. Teraz nawet nie za bardzo wiem jak nazywają sie ludzie mieszkający w okolicznych domach. I wcale nie czuję potrzeby.

jotka
jotka
5 miesięcy temu

I dobrze, że napisałeś, bo to piękna historia, znikający świat. Sąsiadów mam dobrych, ale nie są takie relacje jak w Twojej historii. Moi rodzice mieli sąsiadów, którzy żyli razem, ale osobno, dziwni byli ,ale kto z nas nie bywa dziwny w oczach innych?

Renata
5 miesięcy temu

„Dzięcioła trzeba sobie znaleźć.” 🙂 Nie spodziewałam się takiego zakończenia tej opowieści.. Z jednej strony smutne z drogiej jak sam napisałeś, życiowe, normalna kolej rzeczy… Sąsiedzi – temat rzeka. Na wioskach niekiedy są jak świętość: „Bo zanim ty z tej Warszawy przyjedziesz, jedna z drugą, to ci ludzie będą tu w minutę. Dlatego pamiętaj dziecko, aby sąsiadów zawsze szanować…” – ma w zwyczaju mawiać moja Mama. I jakby nie było, ma rację, zwłaszcza jak wiejska droga na której od pierwszej cegły naszego rodzinnego domu, kilka domów na krzyż, gdzie każdy każdego zna jak swego… A w mieście? Mamy 11 pięter… Czytaj więcej »

Ewa www.inaisewa.blogspot.com/
Reply to  Renata

Ależ mieliśmy ,,podobnie”. Też zauważenie w windzie… My byliśmy z ostatniego. Ależ to lubiłam. Łatwiejsze te relacje niż na wsi, gdzie ludzie wiedzą osobie… zbyt wiele i niestety to często rujnuje owe relacje przez zazdrość, uprzedzenia czy nie wiadomo jeszcze przez co.

Mokka
5 miesięcy temu

Siedziałam tam z Wami przy stole i już miałam się wtrącić do rozmowy o sznyclach…Skoro na wagę, to pewnie mielone!? Rozwód zło konieczne! Czasami taka procedura może paradoksalnie uratować związek. Nic na siłę…Super wychwycony klimat sąsiedzkich relacji!

Babownia
5 miesięcy temu

Mam jedną cudowną sąsiadkę. A z przeszłości pamiętam sąsiadów moich rodziców. Rodzice po 30ce z dziećmi, a tamci państwo staruszkowie, którzy też w końcu odeszli, szybciutko jedno za drugim. Pustka długo dzwoniła w tym mieszkaniu …

Maciej
5 miesięcy temu

Świat pełen jest dobrych ludzi których nie wiadomo czemu chciało by się zastrzelić 😉

Kobietapo30
5 miesięcy temu

mam dobrych sąsiadów, ale nie aż tak dobrych. No może jednych, ale nieco dalej. Świat się zmienia, sąsiedzkie relacje chyba trochę też.

Ewa www.inaisewa.blogspot.com/

Nie nie dotknęła anonimowość. Na wsi wszyscy są znajomi, a w dużym mieście nawilżać znajomość z sąsiadami było mi jeszcze łatwiej, bo okazji i pretekstów było sporo. Np. Sąsiedzi z dołu mieli przeslodką córeczkę, z nimi widywaliśmy się przy windzie i przy zsypie 😉. (Nazywaliśmy ich między sobą ,,ci z dołu”). Małżeństwo z synkiem – zaprawieni kolarze i wnosiciele rowerów na któreś tam piętro (choć rower do windy się mieścił). Widywaliśmy się przed klatką (między sobą nazywaliśmy ich ,,kolarze”). I sąsiadka z piętra. Tu była nieco mniej ,,ważna” relacja, ale też była. Tak, że jeśli się chce, to można znaleźć… Czytaj więcej »

Ewa www.inaisewa.blogspot.com/
Reply to  Hegemon

I takich mieliśmy, co gdy mijalismy się, to cisza.

Mariola
4 miesięcy temu

Jak zwykle bardzo ciekawy wpis. To „naprzeciwko” powoli odchodzi w niepamięć. Nawet jeśli komuś uda się nawiązać relacje z sąsiadami, to jednak są to inne relacje. Żyjemy szybciej i ciągle brak nam czasu. W niepamięć odchodzą długie rozmowy z sąsiadami.

Mariola
4 miesięcy temu
Reply to  Hegemon

Obyś miał rację. Pozdrawiam serdecznie

Dorota
4 miesięcy temu

Mam to szczęście, że miałam i mam życzliwych sąsiadów, czy to w mieście blokowisku, czy tez na wsi gdzie mam działkę. Tam tez obchodzimy wspólnie wszelakie uroczystości małe i duże, zawsze mogę liczyć na pomoc Fajnych mam sąsiadów! Tak na marginesie, gdy przebywałam w Budapeszcie, to przy ulicy przy której miałam lokum, sąsiedzi urządzali sobotnie spotkania. Jedna z ulic na osiedlu była wyłączona z ruchu, była muzyka, tańce, śpiewy, ustawiono stoły, każdy przyniósł co mógł do picia i jedzenia. Zabawa była niesamowita i niesamowita była ta integracja mieszkańców, tylko pozazdrościć.

Dorota
4 miesięcy temu
Reply to  Hegemon

Wyzwaniem dla mnie jako wielopokoleniowego mieszczucha było wkupić się w łaski wiejskiej społeczności. Choć jesteśmy z innych bajek to jednak można znaleźć wspólne tematy ponad podziałami. Co do miejskich sąsiadów jest tu bardziej anonimowo niż na wsi, oczywiście nie ze wszystkimi utrzymuję kontakt, bo chyba musiałbym być świętą ( daleko mi do niej, oj daleko). Każdy z nas ma swoją domową twierdzę i nie za bardzo chce się by obce „wojska” naruszały wolność domowego zamczyska. Czasami jednak warto zawierać sojusze, respektować układy i dziwactwa , by później mieć sąsiada, który: „Pożyczy ci zapałki, Pół masła, kilo soli, Wysłucha twoich zwierzeń,… Czytaj więcej »

chomikowa
4 miesięcy temu

Cudowny wpis 🙂 Czasem może nawet zazdroszczę komuś, że ma takie relacje z sąsiadami… Ja swoich sąsiadów w ogóle nie znam. Oczywiście, że zawsze się sobie kłaniamy i zagadujemy półsłówkami, ale nic poza tym. Od 5 lat mam za ścianą nowych sąsiadów. Do dzisiaj nie wiem jak mają na nazwisko a z rodzicami tydzień temu się kłóciłam czy mają jedno dziecko czy dwoje… Także ten 😉

chomikowa
3 miesięcy temu
Reply to  Hegemon

jeśli wiesz jakiego koloru kota posiadają, to wiesz już wszystko na ich temat 😉